Τετάρτη, 16 Απριλίου 2014

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Καταρράκτης Κόκκινου Βράχου, Ρέμα Ουρλιά, 23-3-2014



    Δέκα ημέρες πριν δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από τον Χρύσανθο. Καιρό είχαμε να επικοινωνήσουμε... Είπαμε τα νέα μας και μου είπε για μια επίσκεψή του στον Γιάννη τον οινοποιό στη Νάουσα. Η κουβέντα ήρθε στην ορειβασία και την επιθυμία του Γιάννη να ξαναβρεθεί με τους Ο.Υ.Σ.Τ. Συμφωνήσαμε με την πρώτη ευκαιρία να τον καλέσουμε να έρθει για μια επίσκεψη στον Όλυμπο...




     Είχα περάσει ως καθηγητής 2-3 εβδομάδες διορθώνοντας εκθέσεις των μαθητών μου και ομολογώ πως δεν ήταν και οι πιο ευχάριστες. Μετά από αυτό και θέλοντας να αναζωογονηθώ αποφάσισα πως ήταν ευκαιρία να κάνω μαι εξόρμηση στο αγαπημένο μου βουνό, τον Όλυμπο. Θα πήγαινα από τον Άγιο Βασίλειο της Καρίτσας στον Καταρράκτη του Κόκκινου Βράχου, μια διαδρομή που την έχω κάνει αρκετές φορές εγώ προσωπικά, αλλά ήθελα να την ακολουθήσει και ο Χρύσανθος, γιατί είναι από αυτές που δεν έχει γνωρίσει. Έτσι του τηλεφώνησα και συμφωνήσαμε να πάμε την Κυριακή 23 Μαρτίου του 2014. Τηλεφώνησα και στον Γιάννη, αλλά δεν μπορούσε να έρθει.
    Σκέφτηκα να καλέσω και τον Δημήτρη τον γαμπρό μου, στέλεχος των Ο.Υ.Σ.Τ. στο παρελθόν, αλλά σύμφωνα με δήλωσή του είχε κρεμάσει τις ορειβατικές αρβύλες. Εγώ θα του έκανα την πρόταση και βλέπουμε... Τον πέτυχα να κάνει ποδήλατο στην παραλία της Θεσσαλονίκης. Μου επιβεβαίωσε ότι η δήλωσή του ίσχυε, ότι ήξερε για την εξόρμηση και μας ευχήθηκε να περάσουμε καλά. Διέκρινα κάτι στα λόγια του, αλλά δεν μπόρεσα να προσδιορίσω τι ακριβώς! Στο μυαλό μου η κουβέντα του Χρύσανθου ότι θα έρθει με την συγκοινωνία (αρχικά) και μετά ότι θα φέρει μαζί του κάποιους, 2-3 άλλους, σε συνάρτηση με όσα συζήτησα με τον Δημήτρη μου δημιούργησε την προσδοκία ότι την Κυριακή με περιμένει έκπληξη!
     Έκανα και στον Νίκο πρόταση, ο οποίος θα μου απαντούσε το Σάββατο, την παραμονή της ορειβασίας. Γι'  αυτόν ήμουν σίγουρος ότι θα ερχόταν! Μου το επιβεβαίωσε το βράδυ.
    Και ξημέρωσε Κυριακή... Περίμενα τον Χρύσανθο κάτω στον κήπο. Στις 09:00 ήταν στην Κατερίνη. Τότε μου επιβεβαίωσε τη σκέψη ότι θα έχω κάτι ευχάριστο. Και το ευχάριστο ήταν τριπλό. Ήρθε και ο Δημήτρης και ο Χρήστος και ο Σπύρος - ο Σπύρος είχε έρθει με την παρέα μας το 1994 στη Σπηλιά του Ιθακήσιου! Τους καλωσόρισα, πήρα στο αυτοκίνητο τον Χρύσανθο και στη συνέχεια, αφού πήρα και τον Νίκο από το σπίτι του, κατευθυνθήκαμε προς τον Άγιο Βασίλειο Καρίτσας. Φτάσαμε στις 09:50΄. Πέντε λεπτά αργότερα ξεκινήσαμε...
    Η πορεία έως τον καταρράκτη ήταν αρκετά εύκολη και διήρκησε περίπου 2 ώρες, συνυπολογίζοντας, βέβαια, τις πλάκες, τα πειράγματα και τις στάσεις για "φιλοσοφικές" συζητήσεις καθώς επίσης και τις φωτογραφίες. Ανηφορίσαμε, λοιπόν, απολαύσαμε από αρκετά σημεία τη θέα προς τον κάμπο της Κατερίνης και προς τον Θερμαϊκό έως το πρώτο πόδι της Χαλκιδικής, στρίψαμε αριστερά στη διασταύρωση προς Καταρράκτη και στις 12 η ώρα περίπου ήμασταν στη βάση του.



   Τον φωτογραφίσαμε, τον βιντεοσκοπήσαμε, έκανε τη βουτιά του στη βάθρα του ο Χρύσανθος και κατόπιν βρήκαμε μέρος για να "ταλαιπωρηθούμε" στο πέρασμα προς την άλλη πλευρά του ρέματος του Ουρλιά.



    Η αλήθεια είναι ότι εγώ και ο Νίκος νιώσαμε άβολα, γιατί δε φέραμε μαζί μας από φαγητό κάτι παρά μόνο από ένα σάντουιτς και λίγα φρούτα. Μπροστά σ'  αυτά που συνηθίζει να ετοιμάζει η παρέα από τη Θεσσαλονίκη... Για να καταλάβετε τι εννοώ: το ψήσιμο και το τσιμούσι κράτησε έως τις 16:00, δηλαδή κάτι λιγότερο από 4 ώρες! ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ! Δείτε λίγα στιγμιότυπα στο βίντεο στην αρχή της αφήγησης. Ξαναζήσαμε μέρες του 1994 στον Ιθακήσιο. Μοσχαρίσια γλώσσα, μπιφτέκια, λουκάνικα, τουρσί, κουνουπίδι, διάφορα τυριά, ελιές, σπανακόπιτα, τσίπουρο φυσικά, λουκουμάκια από Συγγρού και στο τέλος χαλβάς στα κάρβουνα! Τζάμπα το περπάτημα... Ό,τι θερμίδες κάψαμε τις βάλαμε στο πολλαπλάσιο!


    Αφού τακτοποιήσαμε το μέρος, μαζέψαμε τα σκουπίδια μας και σβήσαμε τη φωτιά, αρχίσαμε να ανηφορίζουμε για λίγο και μπήκαμε στο μονοπάτι για Άγιο Κωνσταντίνο κατηφορίζοντας πλέον προς το παρεκκλήσι του Δίου. Το προσπεράσαμε και μετά από 150 μέτρα πέσαμε στο ρέμα στα αριστερά μας, για να ανέβουμε στην απέναντι όχθη με πορεία προς τα αυτοκίνητά μας. Η παρέα θα απολάμβανε τη λιακάδα με καφεδάκι, όμως ο Νίκος είχε μια ανειλημμένη υποχρέωση και έτσι εγώ και αυτό αναχωρήσαμε για Κατερίνη αποχαιρετώντας τους υπόλοιπους και δίνοντας ραντεβού για την επόμενη εξόρμηση, μάλλον στον Αραπλάκο.
     

Δευτέρα, 13 Μαΐου 2013

Ρέμα Σκανδαλιάρας Κάτω Πηγαδάκι

  
   Παρασκευή πρωί ο Γιάννης μου τηλεφωνεί και με προσκαλεί σε μια ορειβασία αρκετά ενδιαφέρουσα και άγνωστη για μένα, από το ρέμα "Σκανδαλιάρας" προς το ορειβατικό καταφύγιο Λεπτοκαρυάς "Κάτω Πηγαδάκι". Του ζήτησα να το σκεφτώ, διότι είχα αρκετές δουλειές το Σάββατο, αλλά ευτυχώς τις διευθέτησα για το απόγευμα και έτσι του τηλεφώνησα και αποδέχτηκα την πρόσκληση. Ραντεβού το πρωί του Σαββάτου στις 07:00 στο σπίτι μου.
   Η παρέα θα περιελάμβανε , σύμφωνα με τα λεγόμενά του,συνολικά 8 άτομα, αλλά θα δούμε τελικά πόσοι θα είμαστε.
   Σάββατο πρωί ήμουν έτοιμος και κατέβηκα λίγο νωρίτερα, για να ρίξω μια ματιά στον κήπο και να μυρίσω κανένα λουλουδάκι. Ο Γιάννης, εγγλέζος στο ραντεβού, περίμενε την ώρα που μου είχε πει και επιβιβάστηκα στο αυτοκίνητό του. Μου σύστησε το Γιάννη, φιλόλογο, και το Θανάση. Θα πηγαίναμε να πάρουμε και τον Ηλία, συνάδελφο φυσικό, τον οποίο γνώριζα από το 1987, αλλά πρώτη φορά θα πηγαίναμε μαζί για ορειβασία, γεγονός που με χαροποίησε πολύ λόγω της εκτίμησης που τρέφω στο πρόσωπό του. Εδώ αξίζει να αναφέρω ότι ο Γιάννης ήταν μαθητής και δικός μου και του Ηλία στο φροντιστήριο που δουλεύαμε τη δεκαετία του '80, ενώ τώρα είναι συνάδελφος θεολόγος.
   Αφού επιβιβάστηκε και ο Ηλίας κατευθυνθήκαμε προς Λιτόχωρο και μετά προς το ρέμα της "Σκανδαλιάρας".  Φτάσαμε έως το σημείο που το ρέμα τέμνει το δρόμο, αφού χρειάστηκε να "πατήσει" το αυτοκίνητο και λίγο χωματόδρομο. Ήταν λίγο μετά τις 08:00.
    Καθίσαμε λίγο στο κιόσκι για πρωινό. Τι πρωινό, δηλαδή! Ο Θανάσης μάλλον θα πεινούσε πολύ...
  
   Ετοιμαστήκαμε και ακολουθήσαμε στα αριστερά του ρέματος το μονοπάτι που δείχνει μια ταμπελίτσα με την ένδειξη "Προς Μάλτα".  Ανηφορίζει με ζικ-ζακ και σε λίγο στρέφεται νότια και ανηφορίζει ομαλά τραβερσάροντας πλαγιά. Σε λίγη ώρα παρατηρούμε συρματοπλέγματα στα δεξιά μας, τα οποία, όπως μας εξήγησε ο Γιάννης, αποτελούσαν την περίφραξη του Εθνικού δρυμού. Περνάμε μια ράχη και συνεχίζουμε δυτικά σε μια κατηφορική πορεία προς τη ρεματιά.
   Στη διαδρομή το βλέμμα μας το μαγνητίζουν διάφορα αγριολούλουδα...
 

    Περνάμε τη ρεματιά που προανέφερα και συνεχίζουμε σε ένα ανηφορικό μονοπάτι "πνιγμένο" στα πεύκα προς τα ΝΑ. Μετά από λίγο συνεχίζουμε προς τα δεξιά μας, ενώ το μονοπάτι αρχίζει να ζορίζει ανηφορίζοντας απότομα.
   Στρεφόμαστε ΒΑ και τραβερσάροντας την πλαγιά συναντάμε δασικό δρόμο που τέμνει το μονοπάτι και σε λίγο στα αριστερά μας ένας άλλος δασικός πνιγμένος στη φτέρη κατηφορίζει,  ενώ ένας άλλος συνεχίζει ευθεία και ανηφορίζει. Αυτόν  ακολουθούμε και σε λίγα λεπτά φτάνουμε  σε μια ράχη, όπου ο δρόμος σταματά και συνεχίζει πάλι μονοπάτι. Το μονοπάτι στρέφεται τώρα ΝΔ για λίγα μέτρα και στη συνέχεια τραβερσάρει ομαλά στα αριστερά της ράχης. Η θέα προς τις ακτές του Λιτοχώρου είναι εκπληκτική!
  

   Σε λίγο αντικρίζουμε το δάσος της Μάλτας, ένα πανέμορφο δάσος με οξιές πανύψηλες. Το βλέμμα μαγνητίζεται!
  Κάποτε φτάνουμε στην τοποθεσία "Αγά Στέρνες" και απολαμβάνουμε παγωμένο νερό πηγής. Υπάρχει επίσης και στέρνα από κορμούς δέντρων, μάλλον για τα κοπάδια κτηνοτρόφων. Συνεχίζουμε σε πιο φαρδύ μονοπάτι ελαφρά κατηφορικό και φτάνουμε σε φαρδιά ξέφωτη ράχη. Ευκαιρία για στάση και κουβεντούλα.
   Αφήνοντας το ξέφωτο εύκολα βρίσκουμε πάλι το μονοπάτι στην άλλη πλευρά της ράχης που τραβερσάρει ΝΔ σε όμορφο δάσος με μαυρόπευκα και τελικά φτάνει σε ρεματιά. Σε λίγο συναντάμε τον δασικό δρόμο και μετά από κάτι λιγότερο από χιλιόμετρο είμαστε στην τοποθεσία "Κάτω Πηγαδάκι", όπου υπάρχει μεγάλο πέτρινο πηγάδι-πηγή.
 
   Ακολουθούμε και πάλι τον δρόμο σε 5΄ φτάνουμε σε ξέφωτο με εκπληκτική θέα προς την πλευρά του θεσσαλικού Ολύμπου.


   Αφού απολαύσαμε τις γύρω κορυφές κατηφορίσαμε προς το καταφύγιο της Λεπτοκαρυάς "Κάτω Πηγαδάκι", ένα καλοδιατηρημένο κτίριο, στο οποίο φτάνει χωματόδρομος. Η ώρα ήταν λίγο πριν τη 12η.

   Καθίσαμε στη σκιά και ανακτήσαμε δυνάμεις τρώγοντας και συζητώντας. Αποφασίσαμε να επιστρέψουμε από τον δασικό δρόμο, κάτι που ξεκίνησε στις 13:20΄. Οι ασφόδελοι με το κίτρινο χρώμα των λουλουδιών τους μας χαιρετούσαν, ενώ ένα σκιουράκι έπαιξε για λίγο μαζί μας πριν κρυφτεί πίσα από τα κλαδιά ενός γιγαντιαίου πεύκου.


    Από την επιστροφή αυτό που άξιζε ήταν η ευκαιρία που είχα να συζητήσω με τον Ηλία και η θέα προς την πλευρά του κάστρου του Παντελεήμονα!
   Δε θα πρέπει να λησμονήσω να αναφερθώ στο εκκλησάκι που συναντήσαμε στη διαδρομή της επιστροφής, χτισμένο στη μνήμη του Στράτου Δουκάκη, δασοπόνου, που πέθανε πάνω στο καθήκον στην πυρκαγιά το 1993.

   16:30΄ περίπου ήμασταν στο αυτοκίνητο και σε λίγο ξεκίνησε η επιστροφή στην Κατερίνη.




Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

Προς Μαστορούλη; ...


   Μετά από πολύ πολύ καιρό επιτέλους ήρθε η ημέρα να πατήσω και πάλι ΟΛΥΜΠΟ! Ο Νίκος (πάλι ο Νίκος; Ναι!) οργάνωσε την εξόρμηση και Κυριακή πρωί ξεκινάμε για Όλυμπο εγώ, ο Νίκος, ο Δημήτρης και ο Στάθης (4 ορειβάτες, οι δύο με το ίδιο όνομα, Στάθης). Πού θα πηγαίναμε; Δεν είχαμε αποφασίσει, αλλά ο Βόρειος Όλυμπος πάντα μας δέχεται στα μονοπάτια του. Έτσι κατευθυνθήκαμε προς Βροντού, αφήσαμε το αυτοκίνητο στο παρεκκλήσι της διασταύρωσης ΑΓΙΑ ΚΟΡΗ - ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ και την ώρα εκείνη συμφωνήσαμε να πάμε προς την τοποθεσία "Βρύση Μαστορούλη".

 

   Ανηφορίσαμε προς Αγία Κόρη, έως ότου συναντήσαμε την πινακίδα που δήλωνε ότι αλλάζουμε κατεύθυνση. Μόλις στρίψαμε μας υποδέχτηκαν οι ανεμώνες της περιοχής, άλλοτε μεμονωμένες και άλλοτε στρωμένες σε λιβάδι μικρά και μεγάλα.



  
 
 

 


   Ακολουθήσαμε το δασικό δρόμο για αρκετή ώρα, γεγονός που μας αποπροσανατόλισε και έτσι, παρά το ότι κόψαμε κάποτε δεξιά ακολουθώντας μονοπάτι με κορδέλες, δεν κατορθώσαμε να φτάσουμε στον αρχικό προορισμό μας. Αυτό δε μας χάλασε τη διάθεση. Στην πορεία φωτογραφίζαμε λουλούδια του βουνού, μυρίζαμε αρωματικά φυτά, όπως τσάι και θυμάρι, χαϊδέψαμε τον απαλό κορμό της κουφοξυλιάς, στα αυτιά μας έφτανε πότε πότε ο ήχος των νερών που κυλούσαν ορμητικά προς τον κάμπο. Βαδίσαμε για περίπου 3 ώρες, περάσαμε ρέματα, αλλάξαμε πλευρά και βρεθήκαμε σε γνώριμα μέρη. Γνώριμα για μένα και το Νίκο. Πού ήμασταν; Στο μονοπάτι που οδηγούσε προς Παπά Αλώνι. Καθίσαμε λίγο να συζητήσουμε και να τσιμπήσουμε κάτι. Αρχίζει η κατάβαση.

video
 
   Ακολουθώντας πότε το δρόμο (στην αρχή αυτό, μέχρι να βρούμε σημάδια) και πότε το μονοπάτι κατηφορίσαμε χωρισμένοι σε δυο ομάδες. Στις 14:00 ήμασταν στο αυτοκίνητο και στις 14:30 μπροστά στο σπίτι μου.




 


   Να είστε καλά Νίκο, Δημήτρη και Στάθη!

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

ΕΛΑΤΟΧΩΡΙ

   Στις 17 Ιανουαρίου το σχολείο μου πραγματοποίησε εκδρομή στο όμορφο χιονοδρομικό του νομού μας, στο Ελατοχώρι Πιερίας. Οι καιρικές συνθήκες ήταν ιδανικές και απολαύσαμε όλοι, καθηγητές και μαθητές, το χιόνι στις πίστες των Πιερίων. Άλλοι έκαναν σκι, άλλοι σνόουμπορντ, άλλοι γλύστησαν στις πλαγιές με έλκυθρα, ενώ κάποιοι άλλοι, όπως εγώ, αποφασίσαμε να περπατήσουμε στο χιονισμένο τοπίο. Θα παραθέσω φωτογραφίες, όχι συνηθισμένες, αλλά με αντανάκλαση της εικόνας...
























Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

ΕΥΧΕΣ 2013

ΥΓΕΙΑ και ΕΥΤΥΧΙΑ!
Το 2013 να μας "φέρει" λιγότερες σκοτούρες...
video