Πέμπτη, 20 Ιουλίου 2017

Ουρλιάς Κορομηλιά

Για βιντεάκι κάντε κλικ εδώ

   
   Κάποιες φορές νιώθεις την ανάγκη να ανέβεις στο βουνό· τότε αυτό που σου προσφέρεται πιο άμεσα, εφόσον ζεις στην Κατερίνη, είναι να ανέβεις σε κάποιο σημείο του Ολύμπου. Έτσι και έγινε την Τετάρτη 19 Ιούλιο του 2017. Τρεις φίλοι, εγώ και άλλοι δύο, αποφασίσαμε να κάνουμε μία πορεία μέσα στο ρέμα του Ουρλιά και να φτάσουμε έως το καταφύγιο της Κορομηλιάς, μία πορεία μέτριας δυσκολίας η οποία έχει διάρκεια δυόμισι με τρεις ώρες, αρκετή ανάβαση και φτάνει έως το υψόμετρο των 1061 μέτρων στο καταφύγιο της Κορομηλιάς.
   Από την Κατερίνη φύγαμε στις 7:30 και 8:00 ήμασταν το εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου πάνω από το Δίον και στις 8:05 ξεκινήσαμε την ανάβασή μας. Ο καιρός ήταν ιδανικός· είχε περάσει μία μέρα από τις μεγάλες σε διάρκεια βροχές και το κρύο. Το έδαφος ήταν βρεγμένο, ευτυχώς δε γλιστρούσε και η πορεία σχεδόν σε όλο το μήκος της ήταν καλυμμένη από τη βλάστηση του βουνού, στην αρχή θάμνοι, αργότερα πεύκα και οξιές μας συνόδεψαν και μας προστάτευαν έως ότου φτάσουμε στο καταφύγιο. Έντονη ήταν η μυρωδιά και του βρεγμένου εδάφους αλλά και των φυτών και δέντρων. Στην αρχή κάποιες ρίγανες ξεχασμένες, αργότερα σκίνοι και κρανιές, ενώ όσο ανεβαίναμε μπαίναμε σε δάσος οξιάς και πεύκου. Πολλά λουλούδια δεν είχε· μας έκανε εντύπωση βέβαια το κόκκινο λίλιουμ που το είδαμε τουλάχιστον δέκα φορές.
   Η πορεία ήταν αρκετά ανηφορική· κάναμε 2-3 στάσεις, διασχίσαμε δύο φορές το δασικό δρόμο που διασταυρώνεται με το μονοπάτι και μετά από τρεις ώρες και 10 λεπτά φτάσαμε στην Κορομηλιά.

Το όνομα της τοποθεσίας δικαιολογείται από τις πάρα πολλές κορομηλιές που υπάρχουν στην περιοχή, και γύρω από το καταφύγιο αλλά και απέναντι από αυτό στο λόφο που είναι γεμάτος από κορομηλιές που δεν είχαν ωριμάσει ακόμη γι’ αυτό και μόνο 2-3 δοκιμάσαμε.



   Καθίσαμε περίπου μισή ώρα σε μία σκιά του καταφυγίου, το οποίο ήταν κλειστό. Φάγαμε κάτι πρόχειρο, το γλυκάκι μας (παστέλι που είχε φέρει ο Νίκος) και κινήσαμε για την επιστροφή.
 Όπως είναι γνωστό η κατηφόρα είναι περισσότερο κοπιαστική για τους ορειβάτες· έτσι και για μας τα γόνατά μας καταπονήθηκαν αρκετά. Ήταν πλέον μεσημέρι και όπου δεν μας κάλυπτε η σκιά των δέντρων ήταν έντονη η ζέστη. Ευτυχώς όμως δε συνέβαινε για μεγάλο διάστημα αυτό και έτσι κατεβαίναμε τουλάχιστον έχοντας δροσιά πάνω από το κεφάλι μας.
   Αρκετές φορές ένας από την παρέα δήλωσε ότι είναι μάλλον η τελευταία του ανάβαση. Καταπονήθηκε κάπως περισσότερο από τους άλλους δυο μας αλλά, βέβαια, δεν τον πολυπιστέψαμε.
   Σε λιγότερο από δυόμισι ώρες φτάσαμε στο αυτοκίνητο. Ευτυχώς ήταν ακόμη σε σκιά. Αλλάξαμε, επιβιβαστήκαμε και πήραμε το δρόμο του γυρισμού.
   Άλλη μία απόδραση στον Όλυμπο μας άφησε μία γλυκιά γεύση, διότι το βουνό μας δέχτηκε στην αγκαλιά του και να μας άφησε να απολαύσουμε τις ομορφιές του!

   Έως την άλλη φορά!

Τετάρτη, 12 Απριλίου 2017

Σάββατο, 31 Δεκεμβρίου 2016

ΕΥΧΕΣ ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΣ

Την εκτίμησή μου σε όλες και όλους...!


Σάββατο, 24 Δεκεμβρίου 2016

ΕΥΧΕΣ

Τις ολόθερμες ευχές μου
σε όλες τις φίλες και όλους τους φίλους του βουνού!

Τρίτη, 22 Νοεμβρίου 2016

Οι ΟΥΣΤ στο Παπά Ρέμα

 Για να δείτε το βίντεο από τον Στάθη κάντε κλικ ΕΔΩ!
Ένα δεύτερο βίντεο από τον Σπύρο ΕΔΩ!



  Να πώς αποφασίσαμε να πραγματοποιήσουμε αυτή τη συνάθροιση και βόλτα στο βουνό, στον Όλυμπο...

  Για δεύτερη χρονιά δημοσίευσα στο Facebook φωτογραφίες της κουμαριάς που έχω στον κήπο μου αλλά και κούμαρα που την εποχή αυτή έχω τη χαρά να απολαμβάνω καθημερινά κόβοντάς τα από το δέντρο. Ο φίλος και συνιδρυτής των ΟΥΣΤ (αρχηγός, πρόεδρος, επίτιμος..., μη γράψω άλλους τίτλους του, γιατί τελειωμό δεν έχουν...), ο Χρύσανθος, με ρώτησε αν έχουν ωριμάσει τα κούμαρα στο βουνό και του απάντησα ότι την Κυριακή 20 του Νοέμβρη θα πήγαινα με τον γιο μου και έναν φίλο του στο Παπά Ρέμα, οπότε και θα του έλυνα την απορία. Χάνει ευκαιρία ο Χρύσανθος; Φυσικά και όχι...
   Αρχίζει, λοιπόν, τα σήματα καπνού, τα τηλέφωνα ήθελα να πω, και οργανώνει τα υπόλοιπα από τα ιδρυτικά μέλη, εκτός του Δημήτρη, του ενός από τους δύο. Κάλεσε τον Χρήστο (ιδρυτικό μέλος), τον έτερο Δημήτρη (ιδρυτικό μέλος), τον Κώστα, τον Ευθύμη και τον Κυριάκο, που ήρθαν πολλές φορές μαζί μας και είναι άξια μέλη των ΟΥΣΤ, και τον Σπύρο τον hichtech, που όποτε ήρθε στην παρέα ήταν και είναι άψογος! Έκλεισε η παρέα από Θεσσαλονίκη.
   Εγώ προσκάλεσα τον φίλο και κουμπάρο Νίκο και τον φίλο Δημήτρη, ορειβάτη με αρκετά μεγάλη εμπειρία και πάντα πρόθυμο, ειδικά όταν ακούει για ΟΥΣΤ. Ο πρώτος λόγω ασθένειας δε θα ερχόταν, ο δεύτερος δεν έχασε την ευκαιρία, ενώ ο γιος μου και ο φίλος του αρρώστησαν και έμειναν στην Κατερίνη. Κρίμα, γιατί θα πέρναγαν το τεστ του τσίπουρου, για να δοκιμαστούν αν αξίζουν να γίνουν τα νεότερα μέλη των ΟΥΣΤ. Ελπίζω το τεστ να γίνει στο άμεσο μέλλον...
   Ραντεβού στους Αγίους Αποστόλους στις 09:00. Εγώ θα περίμενα τον Δημήτρη τον γαμπρό μου να κατέβη από το Ελατοχώρι με ποδήλατο, παρακαλώ, για να πάμε μαζί στο ραντεβού, ενώ οι υπόλοιποι από Θεσσαλονίκη και Λιτόχωρο θα βρίσκονταν στο σημείο που συμφωνήσαμε.
   Ο Δημήτρης άργησε λίγο να έρθει και φτάσαμε στο ραντεβού μας με μια μικρή καθυστέρηση. Χαιρετηθήκαμε, χαρήκαμε που βρεθήκαμε με κάποιους μετά από αρκετό καιρό, και 09:45΄ ξεκινήσαμε για το Ρέμα. Φωτογραφικές, βιντεοκάμερες και GPS όλα σε δράση. Φύγαμε...

 










 Στην πορεία δεν έλειπαν τα πειράγματα... Κάποια διαλείμματα για φωτογραφίσεις και κουβεντούλα, κάποια άλλα για ανάσες και σε 2 ώρες και 33΄ φτάσαμε στον προορισμό μας.




   Τι ακολούθησε;  Ό,τι κάθε φορά που βρισκόμαστε. Αρχικά ψάχνουμε για στενά ξύλα, κατόπιν βγάζουμε τις προμήθειες και ετοιμάζουμε, καλύτερα να πω ετοιμάζουν τα του γεύματος ο Χρύσανθος και ο Χρήστος, οι ειδικοί. Οι υπόλοιποι κάθε φορά τους βαθμολογούμε και ποτέ έως σήμερα δεν πήραν βαθμό κάτω από 20 με άριστα το 20!




   Αφού ετοίμασε ο Χρύσανθος αυτά που ήθελε, πήγε να ψάξει ένα μπουκάλι κρασί που είχε κρύψει εκεί γύρω το 2005. Τι ρωτάτε, αν το βρήκε; Πάτε καλά! GPS είναι ο άνθρωπος... Το βρήκε και μάλιστα πολύ γρήγορα. Το μπουκάλι εξωτερικά "ταλαιπωρημένο", ελπίζαμε όμως το περιεχόμενό του να μην είχε αλλοιωθεί. Και, ω του θαύματος, το κρασί ήταν θαυμάσιο. Φυσικά πριν το γευτούμε αρχίσαμε με τα μεζεδάκια, την κλασική πολυσαλάτα του Χρύσανθου με ένα νέο συστατικό, τη δαμασκηνοελιά (χάνετε όσοι δεν έχετε γευτεί αυτό το είδος ελιάς), και  κλασικά με κόντρες με τσίπουρο τριών παραλλαγών. Φυσικά τις "τιμήσαμε" και τις τρεις! Για το τέλος του γεύματος ( μετά από τα λουκάνικα, τα σπέσιαλ ψαρικά του Ευθύμη, την πρασόπιτα και κασερόπιτα του Χρήστου και πολλά και διάφορα άλλα) αφήσαμε το κρασί. Ποίημα, ποίημα... άλλο να σας το λέω και άλλο να το πίνουμε (εμείς, όχι εσείς που διαβάζετε το κείμενο χωρίς να είστε στην παρέα μας). Άλλη μια φορά για εμπέδωση: ΠΟΙΗΜΑ!


  Γλυκό, θα μου πείτε, δεν είχε το τσιμπούσι: Τι θέλετε... Σάμαλι, πορτοκαλόπιτα, παστέλι, μπάρες με ξηρούς καρπούς... θέλετε κι άλλα;

    Και "σπάει ο διάολος το ποδάρι του"... Λίγο πριν φύγουμε, την ώρα που συμμαζεύαμε, ο Χρήστος κάνει μια κίνηση, γλιστράει και πέφτει... Κάποια γδαρσίματα υποφέρονται αλλά κάτι σαν στραμπούλισμα... δεν ήταν ανάγκη να του λάχει. Κι όμως! Το θηρίο ο Χρήστος δεν το έβαλε κάτω και με ένα πόδι σχεδόν έκανε την αντίστροφη πορεία της επιστροφής σχετικά γρήγορα. Του ευχόμαστε να είναι η πρώτη και η τελευταία φορά!

Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Μια βόλτα στον Ουρλιά

Θυμάρι, Galium anisophyllon subsp. plebeium, Όλυμπος 450 μ. 9-10-16




Colchicum confusum, Όλυμπος 9-10-16








   Κυριακή πρωί, 9 Οκτωβρίου 2016  08:25' το πρωί, ήρθε και με πήρε ο Κώστας με τον Μάκη. Θα πηγαίναμε στον Όλυμπο, κάπου στον Βόρειο Όλυμπο... πού ακριβώς δεν ξέραμε! Αρχηγός και διοργανωτής ο Νίκος. Αφού φτάσαμε στο σπίτι του Νίκου, αλλάξαμε αυτοκίνητο και μας πήρε όλους ο  Νίκος στο δικό του. Μας πήγε στον Άγιο Κωνσταντίνο, για να πάμε μια βόλτα στον Ουρλιά.
   09:08΄ ξεκινήσαμε! Καλή παρέα, όρεξη για κουβέντα, χαλαρό περπάτημα και σε 50'  περίπου φτάσαμε στον καταρράκτη του Κόκκινου Βράχου. Απόλυτη ησυχία... Ήμασταν μόνοι μας! Εδώ και καιρό δε μου είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Καλό αυτό! Αλλά το καλό κράτησε για 10'  μόλις. Πήραμε θέση κάπου στην πλαγιά, για να μας λούζουν οι ακτίνες του ήλιου, όταν ακούσαμε τις πρώτες φωνές-τσιρίδες... Πάει η ησυχία!
   Εκεί στην πλαγιά καθίσαμε και φάγαμε από ένα φρούτο, μήλο από τον Κολινδρό που έφερε ο Μάκης, ενώ αυτός έφαγε και ένα μεγάλο σάντουιτς. Συζητήσαμε τι θα κάνουμε και αποφασίσαμε να ανηφορίσουμε το μονοπάτι προς τον Άγιο Βασίλειο της Καρίτσας και μετά να διασχίσουμε το ρέμα και να βρεθούμε στο αυτοκίνητο,
   Είχα κάνει τη διαδρομή Άγιος Βασίλειος-Κόκκινος Βράχος-Άγιος Κωνσταντίνος-Ρέμα-αυτοκίνητο αρκετές φορές, αλλά πρώτη φορά θα έκανα τη διαδρομή  "ανάποδα"...
   Έγινε και αυτό... Στη διαδρομή χωριστήκαμε σε 2 ομάδες.  Συζητούσαμε και ανηφορίζαμε στην αρχή, ενώ περίπου 40'  της ώρας αργότερα πήραμε τον κατήφορο και σε ακόμη 60'  φτάσαμε στο σημεό όπου έπρεπε να στρίψουμε δεξιά και να κατέβουμε και να ανέβουμε το ρέμα. 10'  και φτάσαμε στο αυτοκίνητο.
   Επειδή καθυστέρησαν λίγο ο Νίκος με τον Κώστα, εγώ με τον Μάκη πήγαμε έως τον πρώτο καταρράκτη μαι βόλτα και επιστρέφοντας βρήκαμε την παρέα μας να είναι έτοιμη για αναχώρηση. 
   Καλύψαμε σύμφωνα με το App Viewranger 6,32 χιλιόμετρα σε 3:17:59 με στάσεις μέσα, ενώ σύμφωνα με το  Endomondo κάναμε καθαρό χρόνο 1:57:07.

Μια βόλτα στον Ουρλιά

Galium anisophyllon subsp. plebeium, Όλυμπος 450 μ. 9-10-16




Colchicum confusum, Όλυμπος 9-10-16






   Κυριακή πρωί, 9 Οκτωβρίου 2016  08:25' το πρωί, ήρθε και με πήρε ο Κώστας με τον Μάκη. Θα πηγαίναμε στον Όλυμπο, κάπου στον Βόρειο Όλυμπο... πού ακριβώς δεν ξέραμε! Αρχηγός και διοργανωτής ο Νίκος. Αφού φτάσαμε στο σπίτι του Νίκου, αλλάξαμε αυτοκίνητο και μας πήρε όλους ο  Νίκος στο δικό του. Μας πήγε στον Άγιο Κωνσταντίνο, για να πάμε μια βόλτα στον Ουρλιά.
   09:08΄ ξεκινήσαμε! Καλή παρέα, όρεξη για κουβέντα, χαλαρό περπάτημα και σε 50'  περίπου φτάσαμε στον καταρράκτη του Κόκκινου Βράχου. Απόλυτη ησυχία... Ήμασταν μόνοι μας! Εδώ και καιρό δε μου είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Καλό αυτό! Αλλά το καλό κράτησε για 10'  μόλις. Πήραμε θέση κάπου στην πλαγιά, για να μας λούζουν οι ακτίνες του ήλιου, όταν ακούσαμε τις πρώτες φωνές-τσιρίδες... Πάει η ησυχία!
   Εκεί στην πλαγιά καθίσαμε και φάγαμε από ένα φρούτο, μήλο από τον Κολινδρό που έφερε ο Μάκης, ενώ αυτός έφαγε και ένα μεγάλο σάντουιτς. Συζητήσαμε τι θα κάνουμε και αποφασίσαμε να ανηφορίσουμε το μονοπάτι προς τον Άγιο Βασίλειο της Καρίτσας και μετά να διασχίσουμε το ρέμα και να βρεθούμε στο αυτοκίνητο,
   Είχα κάνει τη διαδρομή Άγιος Βασίλειος-Κόκκινος Βράχος-Άγιος Κωνσταντίνος-Ρέμα-αυτοκίνητο αρκετές φορές, αλλά πρώτη φορά θα έκανα τη διαδρομή  "ανάποδα"...
   Έγινε και αυτό... Στη διαδρομή χωριστήκαμε σε 2 ομάδες.  Συζητούσαμε και ανηφορίζαμε στην αρχή, ενώ περίπου 40'  της ώρας αργότερα πήραμε τον κατήφορο και σε ακόμη 60'  φτάσαμε στο σημεό όπου έπρεπε να στρίψουμε δεξιά και να κατέβουμε και να ανέβουμε το ρέμα. 10'  και φτάσαμε στο αυτοκίνητο.
   Επειδή καθυστέρησαν λίγο ο Νίκος με τον Κώστα, εγώ με τον Μάκη πήγαμε έως τον πρώτο καταρράκτη μαι βόλτα και επιστρέφοντας βρήκαμε την παρέα μας να είναι έτοιμη για αναχώρηση. 
   Καλύψαμε σύμφωνα με το App Viewranger 6,32 χιλιόμετρα σε 3:17:59 με στάσεις μέσα, ενώ σύμφωνα με το  Endomondo κάναμε καθαρό χρόνο 1:57:07.